คำพิพากษาฎีกาที่น่าสนใจ ลัก วิ่ง ชิง ปล้น

เขียนโดย จักรภัทร ขนันพันธ์ (เต้)

ตัวอย่างความผิดฐานลักทรัพย์

คำพิพากษาฎีกาที่ 3011/2551
จำเลยขึ้นนั่งคร่อมจักรยานยนต์ และเข็นรถของผู้เสียหายมาจากจุดที่จอดเดิมประมาณ 1 เมตร แต่จำเลยยังไม่ทันติดเครื่องรถขับเอาไปเพราะผู้เสียหายมาพบเห็นเสียก่อน จำเลยจึงทิ้งรถวิ่งหนีไป ถือได้ว่าจำเลยเข้ายึดถือครอบครอง และเอาทรัพย์เคลื่อนไปในลักษณะที่พาเอาไปได้ นับเป็นการลักทรัพย์สำเร็จแล้ว

ตัวอย่างความผิดฐานวิ่งราวทรัพย์

คำพิพากษาฎีกาที่ 919/2503
จำเลยเข้าไปในร้านขอซื้อสุราเจ้าของร้านบอกว่าหมดเวลาแล้วขายไม่ได้ จำเลยพูดว่าไม่ขายก็จะเอาไปกินเฉยๆ จะทำอะไรเขา แล้วจำเลยหยิบขวดสุราออกจากร้านไปด้วย ดังนี้เป็นการลักทรัพย์โดยฉกฉวยเอาซึ่งหน้า เข้าองค์ประกอบความผิดฐานวิ่งราวทรัพย์

ตัวอย่างความผิดฐานชิงทรัพย์

คำพิพากษาฎีกาที่ 602/2543
การที่จำเลยที่ 1 ยื้อแย่งไม้กวาดจากผู้เสียหายที่ 2 และเหวี่ยงกันไปมาโดยจำเลยที่ 1 ทำหน้าตาและส่งเสียงข่มขู่จะทำร้ายผู้เสียหายที่ 2 และการเหวี่ยงไปมาขณะแย่งไม้กวาดเป็นเหตุให้ข้อมือของผู้เสียหายที่ 2 ได้รับบาดเจ็บ ถือว่าเป็นการใช้กำลังประทุษร้ายอันเป็นกรณีที่ต่อเนื่องกับการที่จำเลยทั้งสองเข้าไปลักทรัพย์ในบ้านของผู้เสียหาย ทั้งนี้ เพื่อสะดวกแก่การพาทรัพย์นั้นไปและเพื่อให้พ้นจากการจับกุม จึงเป็นความผิดฐานชิงทรัพย์

ตัวอย่างความผิดฐานปล้นทรัพย์คำพิพากษาฎีกาที่ 1919/2514
การที่บุคคลหลายคนร่วมกันมาปล้นทรัพย์บ้านใกล้เคียงกัน แม้จะแยกกันเข้าทำการในหลายบ้าน แต่ละบ้านมีจำนวนไม่ถึง 3 คน อันจะเป็นความผิดฐานปล้นทรัพย์ก็ตาม ก็ถือว่าการกระทำทั้งหมดเป็นกรรมเดียวกัน แต่ละคนย่อมมีความผิดฐานปล้นทรัพย์ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 390 ประกอบด้วยมาตรา 83 แต่เมื่อถ้าเกิดจำเลยทำนอกขอบเขตเจตนาถือว่าการกระทำของบุคคลนั้นเป็นส่วนบุคคล